Duyuruyu Kapat
Facebook Gözat
Twitter Gözat

Memur saltanatının anatomisi ve onu nasıl yıkabiliriz?

Konu, 'KPSS Forumu' kısmında CMNet Okuru tarafından paylaşıldı.

  1. CMNet Okuru

    CMNet Okuru CMNet Üyesi

    elinde hesap makinesi, mali işlerden ismail hakkı beyin yanına oturan, saçları dökülmüş, yüzünde umutsuz bir tebessümle verilen sayıları verilen diğer sayılarla çarpıp sonucu virgülden sonraki üçüncü basamağa kadar söyleyen zavallı benim.

    fen işlerinden faruk beyin bu "hakedişte tutanak eksik imiş, bütün imzalar tamam, ama şu tutanak örneğinden dört kopyayı diğer tüm kontrollere imzalatmak için bütün şehri bir defa daha baştan başa dolaşman gerekmekte, zaaaa xd" dediği talihsiz de benim.

    belediyenin izbe bir koridorunda, yeni dönemde değişecek siyaset aktörlerinin yol açtığı belirsizlikten tedirgin, nereye yanaşacağını kestiremeyen, ne söyleyeceğini bilmeyen, masasının üstünde yerinden son 4 aydır milim hareket etmediğini müşahede ettiğim m. fethullah gülen kitabı ile belediyenin "turuncu tonları" ağırlıklı camekan dekorasyonu arasında gelgitler yaşayan "yavruların" ve "katiplerin" sakin görünümlü gergin sohbetlerini dinleyerek elindeki evraklara bakıp "bu sefer ne eksik çıkacak aceba son anda?" diye kendine sorup duran tedirgin de benim.

    3 medium bölüm sonu canavarını ve hatta nihai bölüm sonu canavarını geçerek almaya hak ettiğim naçizane hakedişimi "basit" bir evrak kayıt memuruna "basitçe" imzalatırken "delgeçle a4 delgiçlemek" gibi son derece "memur işi" ve anlamak zorunda olmadığım bir faaliyeti, mezkur memurumuzun zahmet edememesi ve 3 sn. zamandan tasarrufu etmek istemesi sebebiyle, emrivakiyle icra eden aşırı vasıflı kırtasiye sorumlusu da benim. bu işi hakkıyla beceremediğimi gören bu tuhaf hizmet trollü bıyık altından bana güldü, fark etmedim değil. şantiyede biri diğerine böyle müstehzi bakarsa etrafına kalıp dönüp üzerine beton dökeriz. o betonun pompasının bomunu pompa operatörüne verilen bi paket parlement sayesinde 5 dakikalığına kullanan çılgın operatör de benim. beton pompasının bomuyla çok tehlikeli olabilirim.

    mukayeseli keşif cetvelinde hanginizin imzasının neden eksik olduğunu, parafın neden kaşelenmediğini ben bilemem. açın sorun kontrol arkadaşınız bi telefon uzağınızda. posta güvercini gibi beni oradan oraya yollamadan önce bi durun kontrol edin evrakınızı ayrıca.

    makamınızdan başka yerde kendinizi güvende hissetmediğinizden en dandik imza işlerinde bile makamınıza gelmenizi saatlerce idari bina önünde arabamın içinde pinekleyerek beklerim, sorun değil. siz makamınız kadar varsınız. ben sizi beklediğim kadar yokum bu hayatta, çay bahçelerinde etrafı kesen arıza tiplerin arasında ben eksiğim çünkü siz beni keyfinize, boş yere bekletiyorsunuz. ben beklerken bergen dinleyip bali çekiyor, müslüm dinleyip kendime hafif kesikler atıyorum. siz onları kedi tırmığı sanıyorsunuz. bali kokusunu da iyicene havalandırıyorum tabii.

    episodik anlatımla meramımı anlatmaya çalıştım, çözüm önerime geleyim, memur sevmem. memuriyetle alakalı nesneleri da sevmem (delgeç, paraf, sarı ve kırmızı çay markalarınız ve aralarındaki farklar, imza defteriniz, üst yazılarınız vs. .) o yüzden sempatinize mazhar olma çabasını beyhude buluyorum.

    velhasılı, yani madem sevmiyorum sevemedim neden katlanayım di mi? şantiyede düz işçi olarak çalışan kaçak suriye göçmenlerinin arasında psiko şef olarak tanınıyorum, bazısı da bana şeflamingo diyor ama o ayrı. derin saygı ile yapıyorlar onu bile. zaten onlar şekersiz demli çay içene tuhaf bi saygı duyuyorlar, araplar, kürtler çok şekerli içiyor hacı, reçel mübarek. ben ise katran içmeyi severim. sizin kanınızı da içerim, kalbinizi de kahvaltımda yerim. bazen en üst kat tabliyesine çıkıp çömüyor, saatlerce ufka bakıyor ve başka hiçbir şey yapmıyorum. içimde fırtınalar kopup diniyor. memurlar, sebebim siz olmayın, o fırtınalar tornado olmasın. bu naçizane bir tavsiyedir.

    zira artisliğinizi çekememeye başladım.
     
  2. Dejavu

    Dejavu CMNet Üyesi

    Bütün memurlar daha gazetelerini okuyorlardı, çaylarını içiyorlardı, masalarını düzeltiyorlardı; ceket çıkarma talimatı henüz gelmediğinden ceketleriyle oturuyorlardı, adamı yakalamışlar bizim zamlardan bir haber yok dün akşam başıma gelenleri sormayın diyorlardı; hademeler, kapıların önünde iş sahiplerinin evrakını masadan masaya odadan
    odaya taşımak için bahşişlerini bekliyorlardı. Ceket kollarının sürtünmeyle paralanmasını istemeyen bazı titiz memurlar kolluklarını takmak üzereydiler; daktilo kadınlar
    makyajlarını tazeliyorlar, dudaklarını yalıyorlar, kırmızı tırnaklarını törpülüyorlardı; ortayaşlı ve gençliğine düşkün
    olanlar parmaklarıyla alın derilerini geriyorlardı; yaşları
    kırk beşten büyük olanlar son zamanları tenkit ediyorlar,
    küçük olanlar da masalardaki tozdan şikâyet ediyorlardı; sinekler, rahatsız edilmeden masaların üstünde geziniyordu.
    Daire, o battal kütle, yavaş yavaş geriniyor, uyanıyordu: şefler daha otobüs duraklarında vasıta bekliyorlardı, müdürler, evlerinde kahvaltı ediyorlardı, umum müdürler uyuyorlardı, bir yolunu bulup rapor alabilen küçük memurlar hiç
    gelmiyorlar, evlerinde öteberi tamir ediyorlardı. Bazı anlar,
    bir kâğıda, bir kayıt defterine uzanır gibi oluyordu eller;
    sonra, yandaki masadan atılan bir söz, uzatılan bir gazete,
    hademenin masaya koyduğu bir demli çay, bu atılışları kesiyordu. Tembel bir cevap veriliyor, habere dalınıyor, masa
    ıslanmasın diye, çay bardağının altına, yemek-içmek için
    gerekli eşyanın bulundurulduğu çekmeceden çıkarılan bir
    altlık konuyordu. Sigaralar, birer ikişer yakılıyordu, kibritler tablalara bırakılıyordu: her harekette bir yumuşaklık,
    bir güngörmüşlük göze çarpıyordu. Hiç acele edilmiyordu.
    Şaşırtıcı ve yeni hiçbir şey beklenmiyordu. Her sabahın, bü-
    tün sabahlar gibi bir sabah olması bekleniyordu.
    Bu ağır gidiş, iş sahiplerinin, koridorları, odaları, kapı
    önlerini doldurmalarıyla bir süre için hızlanır gibi oluyor;
    sonra, yeni gelenlerin de bu ağır senfoninin temposuna uymalarıyla her yer, dünya yaratılmadan önce ortalığı kaplayan madde öncesi sakinliğe bürünüyordu. Bütün iş sahipleri hep bir ağızdan iç çekiyor, bütün gözler hep birden merdivenlere çevriliyor, bütün gözlerde, beklenen memurun
    özlemi okunuyordu. Önce, beklenmeyen memurlar geliyordu, başlar hep birden ümitsizlikle sallanıyor, gözler hep birlikte karşısındakine hak veriyordu. Bütün gözlerde, peşinden hademeleri koşturan bir müdürü görmenin arzusu yanıyordu.
    Turgut, korunmasını bilen bir iş kovalayıcısıydı. Bilinmeyen kurallarla yönetilen bu ülkeye her girişinde, ürkütülmemesi gereken yaratıkların beklenmeyen davranışlarına
    saygı gösterirdi; yapmacık sabrını sonuna kadar sürdürürdü. Koridorda, dairenin sabah mahmurluğunu üstünden atmasını bekliyordu. Önünden geçen her memuru saygılı bakışlarıyla süzüyordu. Belli olmaz; kimin nerede ne işe yarayacağı hiç belli olmaz. Sonra, bana aldırmıyordun ama ağı-
    ma düştün işte bakışlarıyla karşılaşıverirsin birden. Garip
    ve mistik bir hava vardır; görünüşe aldanmamalıdır iş sahibi denilen cüce yaratık. Hademeler süpürüverir insanı. Elini hiçbir kâğıda uzatmayacaksın: on emrin birincisi budur.
    Söze erken başlamayacaksın, hiçbir düşünce ileri sürmeyeceksin, hiçbir şey bilmezmiş gibi görüneceksin, garip şekilde giyinmeyeceksin, ellerini masaya dayamayacaksın, seni
    baştan savmalarına yol açmamak şartıyla kendini acındıracaksın, gülümseyeceksin, bekleyeceksin.. ve hiçbir zaman
    ümide kapılmayacaksın. İşte beklediğin memur merdivende göründü. Hemen yanına gitmeyeceksin. Bekledi. Sabırla,
    odaya girmesini, masasına yerleşmesini ve güne alışmasını
    bekledi. Odaya girdi. Allah’a emanet ol, oğlum Turgut. Me-
    292murlar, masanın iki tarafında, değişmeyen yerleri aldılar.
    Önce Turgut’un yüzüne bakılmadı: onun sorması beklendi.
    Küçük bir zaman kazancı. Beni deniyor. Boğazını temizle,
    öksür: fazla genç olduğun izlenimi bırakma. Buyrun, bir
    şey mi istediniz? Ne olağanüstü bir ülkedir! Bir şey mi istediniz, derler. Çünkü, esrarlı ve bu dünyanın insanlarının
    akıl erdiremediği işlerle uğraşırlar. İşim olmasaydı, bu soruna karşılık sana iki perdelik bir Molière oynardım ki... ve
    alınmayacaksın hiçbir sözden. Anlatacaksın. Daha bir dakika önce, yanındaki arkadaşına seslenir gibi alçak bir sesle,
    omzunun üstünden aşarak seslendi: “Şükrü efendi! Bana
    bir çay getir.” Evet ne istiyordunuz? Şimdiye kadar söylediklerini dinlemedim; çünkü çay içmemi beklemedin; bu
    nedenle, yeni baştan anlatman gerekiyor, demek istiyor. Ne
    kadar özlü konuşuyor değil mi? Ayrıca, öksürmenin yararı
    dokunmadı: beni genç gördü. İlk sözlerle baştan savmak istiyor. Sanıyor ki ilk sözü bana söyletmekle: “Evrakın sizde
    olduğunu söylediler” gibi yanlış bir cümleyle başlayacağım
    ve beni en aşağı, iki oda kadar öteye savuracak. Belirsiz
    başlangıçlardan yararlanmak istiyor. Bu kanlı savaş, dışardan hiç belli olmuyor değil mi? İşte al sana kesinlik: yazı-
    nın tarih ve numarası. Yalnız, bu başarıyla sarhoş olmamalı-
    sın. Evrakın ona havale edildiğini hemen söylemeyeceksin.
    Yazı işlerine gittim zimmetle size gönderdiler diyerek, ilk
    dakikadan onu bunaltmaya gelmez. Kendisini çok çaresiz
    görürse, ümitsiz hareketler yapabilir. Mesela: “Bir dakika”
    der, çıkar odadan: bir daha koydunsa bul. Nazlı masal kuş-
    larıdır. Ürkütmeyeceksin. Belki de biraz daha beklemeliydim. Ne dersin? Bir iki iş sahibi gelse. Onları terslese. Ben
    bir köşede durup bakışlarımla ona hak versem? Adamlar
    gidince de önce şundan bundan konuşuruz: bir iki basit
    hastalık filan. Bir ilaç tavsiye ederim. Yalnız, fazla ileri gitmeye gelmez: olmayacak bir şey ister insandan. İkmale kal-
    mış kızının fikir hocasına gidip iltimas yaptırmak gerekir:
    gel de işin içinden çık. Fazla kibarlık da etmeyeceksin... kibarca atlatıverirler seni. Bunları düşünüp, karşılıklı oyunlar
    oynamakla harcadığımız enerjiyle kimbilir kaç tane elektrik
    santralı çalışırdı? Efendim?
    Uzun uzun, tarih ve numarayı inceliyor: sanki hayatında
    tarih ve numarayı ilk defa görüyor. Selim olsa, bir cinayet
    çıkardı. Budist olacaksın: ağaç, taş, bu münasebetsiz memur ve Turgut Özben... kaynaşıp gideceksin. İşi cahilliğe
    vuruyor: böylece hem zaman kazanıyor, hem de sabrımı
    deniyor. Sonra saf saf başını kaldıracak, ben bundan hiçbir
    şey anlamadım, diyecek. Cahilliğine aldanmayacaksın, hemen atılıp anlatmaya kalkmayacaksın. Öyle bir anlamıştır
    ki küçük ve önemsiz bir yanlışını yakalayıverir senin. Bilgisizliğini yüzüne vurur. Küçümser seni: çileden çıkarmaya
    çalışır. Bu kadar okumuş, tahsil görmüş; daha bir dilekçenin nasıl yazıldığını bilmiyor, der bakışlarıyla. Masasının
    gözünden talimatnameler, nizamnameler, kanunlar çıkarır:
    maddeler denizinde boğar seni. Bir işin nasıl yapılacağından çok nasıl yapılmayacağını gayet iyi bilir. Gerçek olumsuzluğun sultanıdır. Canım benim! Şişman da değil ki biraz
    gevşeyebileceğinden ümitli olalım. Zayıf, sinirli ve orta yaş-
    lı. Eski usul bıyık bırakmış. Koyu renk elbisemi giymeliydim. Gençliğimi kızgınlıkla karşılar belli etmeden. Öksürü-
    ğümü de beğenmedi. Şartnamenin unutulmuş bir maddesiyle öyle bir saldırır ki müdürler bile çekinir böylelerinden. Yapamam efendim, der; sonra mesul olurum. Müdür
    diyor ki mukavelenin ruhuna aykırı bir taraf yokmuş. Mü-
    dür Bey böyle diyorsa kendi imzalasın: benim parafıma ihtiyaç yok. Müdür Bey, memur arkadaş dedi ki sizin imzanız
    yetermiş. Ne demek efendim? İmzalasın. Vazifesi. Çağırın
    bana. Müdürle memur arasında sıkışacağını düşünmek Turgut’u terletti. Önce size havale edilmiş Necati Bey, neden
    paraf etmediniz? Susun! Moralimi bozmayın. Uykusuzluktan olacak. Boş yere kendini korkutmayacaksın. Selim’in
    olumsuzluk meleği Nihat, dairede nasıl bir adamdı acaba?
    Bu adammış. Selim öldü Nihat Bey: imzalayın artık. Olmaz.
    Babam mezardan çıksa imzalamam. Ne korkunç adamsınız.
    Yalnız çiğ et mi yersiniz? Masaya fazla yüklenmişim: biraz
    geri. Bazıları, masanın başında durup dikilmeye sinirlenirler. Çok duyarlı bünyeleri var. En küçük bir hareket baskı
    oluyor. Gözlüklerini burnuna indirmiş; elleri düzgün. Yalnız kâğıt tutmuş eller. Memur sınıfı diyorlar. Bir zamanlar
    ne kadar gözdeymişler. Bir de subaylar. Onlardan herkes
    çekinirmiş. Babalar kızlarını hep bu iki sınıfa verirlermiş.
    Kızımı bir memura verdim; kızımı bir subayla evlendirdim!
    Demek o zaman insanla evlenmek âdeti yokmuş. Ya öğretmenler? Onların durumu acıklı. Erkek ilk öğretmenleri
    hakkında anlatılan bir fıkrayı hatırladı. Öğretmen, yedek
    subaylığını yapıyormuş: tabii hep üniformalı. Adamdan kı-
    zını istemiş. Haluk anlatmıştı galiba. Memurlarla ilgili ba-
    şından geçen bir olayı hatırlıyorum. Olay değil de bir an.
    Önemli bir an. Yani bizler için önemli. Ne bakımdan önemli? Anlatmak zor. Böyle bir odaya girmiş de bütün memurlar çay içip gazete okuyorlarmış: her zamanki gibi. Hayır,
    önemli olan bu değil. Kimse yüzüne bakmamış: herkes işiyle gücüyle meşgul. Herkes çayıyla gazetesiyle meşgul. Bü-
    tün başlar gazetelere gömülmüş. Haluk bekliyor. Öğretmen
    fıkrasını galiba teyzem anlatmıştı. Adamı subay sanmış
    müstakbel kayınpeder. Kızı vermiş. Böyle şey olmaz ya. İyi
    uydurmuşlar. Uydurma bir yaşantı... uydurma yaşantılar...
    ne garip bir milletiz... bizi kim anlayacak? Kayınpeder diyormuş ki hakime: sayın hakim bey, ben onu subay zannetmiştim: fakat, affedersiniz, öğretmen çıktı. Affedersiniz. Haluk da memurlara, bir affedersiniz bile diyememiş. Meşgul
    memurların ortasında öylece kalmış. Neden sonra, yaşlıca
    295bir memur, başını gazeteden kaldırmış. Haluk ümitle ona
    doğru yönelirken, yaşlı memur başını arkadaşına çevirmiş
    ve: “De Gaulle De Gaulle dediler: onu da gördük,” demiş.
    Hepsi bu kadar. Her yerde kullanırdık bu sözü. Zavallı öğ-
    retmen! Böyle bir kayınpederin kızını ne yapacaksın? Selim, De Gaulle fıkrasına bayılmıştı. Buna fıkra da denemez
    ya. Bu sözün içinde binlerce sayfa gizli, diye tepinirdi. Kimse anlatamaz bu fıkranın ne kadar güzel olduğunu, diye kı-
    yamet koparırdı.
    “Ben tek başıma karar veremem. Şef gelsin, bir de onunla
    konuşalım.” Yarım saat gitti. Şimdi çık koridora, bir ileri
    bir geri dolaş bakalım: nöbet tut kapıda. Bir parça övseydin
    onu: sizin gibi mevzuatı bilen biri için başkasına sormak...
    uğraşmam, yorgunum. Şef de gelecek mi bakalım? Bilinmez. Kimse kimsenin ne olduğunu bilemez. Kimse kimseye karışmaz. Bu, onun işi efendim. Ben bilmem. Kendisi
    gelsin de. Kendisi de bir türlü gelmez. Karanlık koridorda
    birbirlerine çarparak evrak taşıyan hademelerin arasına karıştı. Düşünmeliyim, diye düşündü. Vaktimi boşuna geçirmemeliyim. Dayanma gücümü kaybetmemeliyim. Bir sigara yaktı.
    Koridorda dolaplar, dolaplar. Eskiden alınmış ahşap dolaplar, yeni çelik dolaplar. Dolapların içi dolmuş, üstüne
    taşmış: tozlu dosyalar. İplere, kâğıtlara sarılmış dosyalar. A-
    2, B-4... Ne anlamsız bir yaşantı. Dolabın kapağında bir yazı: yangında ilk kurtarılacak eşya. Onu değil beni kurtarın.
    Nasıl dayanabilirim ben, Turgut Özben, bu beklemeye? Nasıl dayanamazdık Selim’le birlikte üniversitede? Nasıl ka-
    çardık sınıfların arka kapılarından? Selim, bütün bu eşyanın yanmasına kim bilir nasıl sevinirdi. Bir gün öfkelenmiş-
    ti birden: hepsini yakmalı, bütün evrakı, kayıtları, belgeleri.
    İnsanlık bunlarla ayakta duruyorsa şaşırıp kalsın herkes:
    şaşırıp kalsınlar da şaşkınlıktan, ne yapacaklarını bileme-
    296mekten ölsünler. İçerdeki odada oturan alçak ne yapardı
    acaba? Canını kurtarmaya bakardı; tıpkı onun yanındaki
    masada oturan ve daktilo kızı kaçamak bakışlarla süzen ve
    onu böyle bir yangından kollarının arasında çıkaracağını
    sanan ve yangın sözünü duyar duymaz tabanları yağlayacak
    genç adam gibi. Şaşırmazlar Selimciğim: daire tatil oldu diye sevinirler. İnsanlar, yalnız kitaplarda şaşırırlar. Romancı-
    lar şaşırtır onları. Ölü denizdeki su zerrecikleri gibi birbirlerine tutunurlar: dalgalanırlar, bir yere gitmezler aslında.
    Aslında, kimse, kafasındaki hayallerle kimseyi bir yere gö-
    türemez kardeşim Selim! Belki biz, seninle ben, kafamızdaki hürriyetle bir yerlere gidebilirdik. Giderdik de! İstediğimiz zaman kaçardık sınıftan. Yangın çıkmasını beklemezdik. Hocanın gözünden kaçarken arka kapının yanına yerleştirmiş olduğumuz kontrplak korurdu bizi. Sormazdı bu
    tahta nedir diye. Hürriyet kontrplağı. Kapının gıcırtısını
    duyduğu zaman hoca geç kalmış olurdu, çok geç. İşte böyleydik biz canım Selim! Şimdi ne durumlara düştük ikimiz
    de. Sen öldün; ben de koridorlarda, anlamsız bekleyişlerin
    içinde ölüyorum. Gerçekten öldün mü Selim? Bu yalnızlık
    dolu koca dünyada bütün tutunamayanları öksüz bırakıp
    gittin mi? Bat dünya bat! Talih! İki gözün kör olsun da piyango bileti sat! Midem yanıyor: içkiden kurtarılacak ilk
    mide. Yangından kurtarılacak ilk mide. Benim midem. Benim kalbim

    Özet: 1960'lı yıllarda Turgut Özben'in karşılaştığı aynı sorun elli senedir çözülmediyse bundan sonra da çözülmez.
    PS: Elimde İhsan Oktay Anar'a ait daha eski kaynaklar da var beni açıklamak zorunda bırakmayın.
     
  3. CMNet Okuru

    CMNet Okuru CMNet Üyesi

    çare bali. yahut beyin tümörü.
     
  4. Uğur B.

    Uğur B. CMNet Üyesi

    bari satırları düzenleseydiniz. yazı zaten uzun birde satırlar bir aşağı bir yukarı gözüme hiç çekici gelmedi okumak.
     
    mervedağhan bunu beğendi.
  5. CMNet Okuru

    CMNet Okuru CMNet Üyesi

    ben evvelden okumuştum. pdfden evirip çevirmek zulüm olur biraz ama. direk pdf linki alsak? :D
     
  6. Dejavu

    Dejavu CMNet Üyesi

    aslında onusun diye koymadım o yüzden de çok uğraşmadım :)
     
  7. Uğur B.

    Uğur B. CMNet Üyesi

    annem göster ama elletme, babam gördün mü affetme dedi. çok karışık duygular içerisindeyim bin bir zahmetle yazıyı okuduktan sonra gelen yorumu görünce.
     
  8. Dejavu

    Dejavu CMNet Üyesi

    hocam ankaradaysan bu zahmetine karşı kitabı hediye edecem :)
     
  9. Uğur B.

    Uğur B. CMNet Üyesi

    ankarada değilim ama bu inceliğe karşılık ankaraya gelebilirim :)
     
  10. Dejavu

    Dejavu CMNet Üyesi

    bekliyorum :)
     
  11. Uğur B.

    Uğur B. CMNet Üyesi

    o zaman ocak ayında emanetimi alacağım :)
     
  12. Dejavu

    Dejavu CMNet Üyesi

    tamamdır, ne zaman istersen :)
     
  13. Uğur B.

    Uğur B. CMNet Üyesi

    Teşekkür ederim :)
     
  14. Dejavu

    Dejavu CMNet Üyesi

    klapenin serzenişi akşam akşam nelere vesile oldu :)
     
  15. Uğur B.

    Uğur B. CMNet Üyesi

    artık ona da dönüşte ankara havası hediye ederim :)
     
  16. CMNet Okuru

    CMNet Okuru CMNet Üyesi

    beyler ben neden gelmiyorum ankaraya? ben de zahmet ettim okudum. ocak ayında bi evrak işinin falan peşine gönüllü takılır gelirim ben de. ordan pavyona gidip müteahhitlikten kazanılan parayı düşmüş insanlara bi nevi yardım olarak dağıtırım. ankara neden memur ve pavyon şehri sorusunun malum cevabını bi daha keşfederiz isterseniz! bu bir davettir.
     
  17. Dejavu

    Dejavu CMNet Üyesi

    son zamanlarda aldığım en iyi davet :)
    umarım romanın pavyondan sonraki kısmını tamamlamak gibi bir plan yoktur aklında
     
  18. CMNet Okuru

    CMNet Okuru CMNet Üyesi

    niheheheheh
    heh
    eheh
    neh
     
  19. Uğur B.

    Uğur B. CMNet Üyesi

    Cemal Süreyanın demlendiği bir mekan var ankarada. hadi o da benden olsun.
     
  20. CMNet Okuru

    CMNet Okuru CMNet Üyesi

    spontane organizasyon demek. ruh bu!
     
Memur saltanatının anatomisi ve onu nasıl yıkabiliriz? konusuna benzer içeriklerimiz
  1. 7 saniyede işi nasıl kaparsınız?

    7 saniye içinde işi kapabilir misiniz? Eğer iyi bir etki bırakırsanız daha da çabuk yapabilirsiniz. İlk izlenim 7 saniye içinde gerçekleşir. İlk izleniminiz iyi değilse, ikinci bir şansınızın olması çok zor. Ancak iyi bir izlenim bıraktıysanız, karşınızdaki sizi ve deneyimlerinizi ciddiye alacaktır. İnsanların nasıl ilk izlenim edindiğini öğrenin Araştırmalar gösteriyor ki biriyle...
  2. Staj nasil?nerede?

    Ben Almanya´da ikamet etmekteyim. Okudugum Bölüm Business Administration 5. Sinif Ögrencisiyim, Uzmanlik Alanim Marketing olmaktadir. Istabul´da 4-5 Ay arasi staj yapmam gerekiyor benimde cogu arkadaslar gibi, fakat aklimda tam olarak yer belirleme olmadi ve alinip alinmayacagimda süpheli tabi ki. Stajim bu senenin Eylül sonu, Kasinim basi olmasi gerekiyor. Yardimlarinizi ve Bilgilerinizi...
  3. Memur Maaşları - Asgari Ücret

    2012 Memur Maaşları Asgari Ücret 2012 yılı Tablosu: Yorumlarınızı bekliyorum.
  4. Kpss ile memur alımı

    Merhaba Arkadaşalar; Çevre Bakanlığının KPSS 2013/2 Kasım-Aralık ayında yapacağı atama ile ilgili nereye başvurulcak.
  5. Bakanlık personeli (memur) işlem dayanağı nedir?

    şimdi size yazıda geçen plan ve il müdürlüğü hayali belge ve kurumlar (hayali bakanlığı il müdürlüğü) olmak üzere ülkenin birinde geçen hikayeli bir soru: a) atık yön planını resmi mevzuatta belirtildiği şekilde hazırlıyorsun ve il müdürlüğüne sunuyorsun, aldığın cevap yazısı formata uygun olmadığından red (sözlü olarak sorduğunda) diyorlar ki resmi format odur ancak bizim ihtiyaç duyduğumuz...