Her gün bir şeyler yaz...

Konu, 'Serbest Kürsü' kısmında Çiğdem Aksoy tarafından paylaşıldı.

  1. Muhammed Murat

    Muhammed Murat

    Kayıt:
    21 Nisan 2012
    Mesajlar:
    58
    Beğeniler:
    51
    Zenginin en büyüğü, fakirin derdini çeken; fakirin en iyisi de fakirlik yüzünden harama yaklaşmayandır.
     
  2. moonege

    moonege

    Kayıt:
    20 Nisan 2011
    Mesajlar:
    42
    Beğeniler:
    24
    Hayatın Matematiği
    0 dan başlarsın yaşamaya..
    1 bakmışsın girivermiş hayatına..
    2 de bir özlersin..
    3 günlük ayrılık ölüm gibi gelir..
    4 gözle beklersin..
    5 dakika bile yeter sana; görmek istersin..
    6 üstü insandır halbuki..
    7 kat göklerde hissettirir kendini..
    8 köşesindir mutluluktan..
    9 doğurursun onu beklemekten..
    Çünkü
    10 u çok seversin...
     
    M. Hayri Cüneydi bunu beğendi.
  3. MustafaKaptan

    MustafaKaptan

    Kayıt:
    20 Şubat 2012
    Mesajlar:
    312
    Beğeniler:
    294
    Hayat geç kalmayı affetmiyor. (Issız Adam)
     
    Hatice Tekcan ve Dilara Meriç bunu beğendi.
  4. Şule Çimen

    Şule Çimen

    Kayıt:
    3 Temmuz 2009
    Mesajlar:
    38
    Beğeniler:
    144
    Beyin : Bak msj atmyo seni unuttu -,-
    Kalp : sen nie atmyosun ?
    Gurur : çünkü ben varım
     
  5. Muhammed Murat

    Muhammed Murat

    Kayıt:
    21 Nisan 2012
    Mesajlar:
    58
    Beğeniler:
    51
    Mende Mecnûn'dan füzûn âşıklık isti'dâdı var
    Âşık-i sâdık menem Mecnûn'un ancak adı var
     
  6. Özge Kılıç

    Özge Kılıç

    Kayıt:
    8 Ekim 2009
    Mesajlar:
    28
    Beğeniler:
    65
    BARDAĞI YERE BIRAKIN BUGÜN
    Profesör elinde içi dolu bir bardak tutarak dersine başladı. Herkesin göreceği bir şekilde tutuyordu ve ardından sordu.

    -"Bu bardağın ağırlığı sizce ne kadardır?"
    -50gm!' .... '100gm!' .....'125gm'..diye öğrenciler yanıtladı.
    -"Bardağı tartmadıkça gerçekten ben de bilemem, " dedi profösör, "ama, benim sorum şu ki :"Bu bardağı böyle birkaç dakikalığına tutsaydım ne olurdu?"
    -'Hiçbir şey' diye yanıtladı öğrenciler.
    -"Tamam peki 1 saat boyunca tutsaydım ne olurdu?" diye sordu profesör bu kez.
    -"Kolunuz ağrımaya başlardı efendim" diye öğrencilerden biri yanıtladı
    -"Haklısın, peki şimdi ben 1 gün boyunca tutsam ne olurdu?"
    -"Kolunuz iyice ağrır, kas spazmı, batar vs gibi sorunlar yaşardınız ve hastaneye gitmek zorunda kalırdınız!".

    Tüm öğrenciler çeşitli yorumlar yaptı ve gülüştüler.

    -"Çok iyi. Peki tüm bu sorunlar olurken bardağın ağırlığında bir değişme olur muydu?"diye sordu profesör.
    -"Hayır." diye yanıtladı herkes.
    -Peki o zaman kolun ağrımasına ve kas spazmına neden olan neydi?

    Öğrenciler bulmaca çözermişçesine düşünmeye başladılar.

    -"Acıdan ve ağrıdan kurtulmak için ne yapmam gerekir bu durumda?"diye tekrar profesör sordu.
    -"Bardağı bırakın düşsün!" diye öğrencilerden biri yanıt verdi.
    -"Kesinlikle! " dedi, profesör.

    "Hayatın problemleri de böyle bir şeydir. Onları kafanda birkaç dakika tutarsın. Bir sorun yokmuş gibi görünür. Uzun bir süre düşünürsün. Başınız ağrımaya başlar.Daha uzun düşünün. Artık seni bitirmeye ve hiçbir şey yapamamana neden olur.Hayatınızdaki mücadeleleri ve problemleri düşünmek önemlidir,Fakat DAHA ÖNEMLİSİ onları her günün sonunda, uyumadan önce yere bırakmaktır (bardak gibi). Bu şekilde strese girmez, ve her gün taze bir beyin ile uyanır ve her konuyla ve yolunuza çıkan her mücadele ile başa çıkabilecek güçte olursunuz!

    "Bardağı yere bırakın bugün!"
     
  7. Muhammed Murat

    Muhammed Murat

    Kayıt:
    21 Nisan 2012
    Mesajlar:
    58
    Beğeniler:
    51
    Bir Aşk Hikayesi

    Üniversiteli delikanlı Kolejli kıza bir voleybol maçında rastladı. Okul salonundaydı maç. Tribünsüz,minik bir salon.. Seyircilerle, oyuncular arasında, sahanın çizgisi vardı sadece..O kadar yakındılar..
    Delikanlı, bu tatlı, bu güzel, bu dünyalar şirini kızı ilk defa görüyordu takımda.. Hoşlandığını, fena halde hoşlandığını hissetti. Az sonra bir şeyi daha hissetti. Uzun zamandan beri maçı değil, o güzel kızı izlediğini.. Kız servis atarken hemen önünden geçti. Göz göze geldiler.. Kız gülümsedi..
    Delikanlı, çok popülerdi o yıllarda.. Kız onu tanımış olmalıydı. Kim bilir, belki kız da ondan hoşlanmıştı.. Belki de delikanlı öyle olmasını istediği için ona öyle gelmişti.. Set değişip, takım karşıya gidince, delikanlı da yerini değiştirdi, o da karşıya gitti.. Üçüncü sette tekrar eski yerine döndü.. Kız da gidiş gelişleri fark etmişti galiba.. Bir defa daha gülümsedi. Manidar.."anladım" der gibi bir gülümseyişti bu...
    Delikanlı o hafta boyu hep bu dünyalar şirini kızı düşündü.. Pazar günü, sabahın köründe kalktı, erkenden oynanacak maçı, ne maçı canım, o dünyalar şirini kızı görmek için..
    Delikanlı artık kızın hiçbir maçını kaçırmıyordu.. Dahası.. Ankara Koleji'nin her dağılış saatinde, okul civarında oluyordu, onu bir kez daha görmek için.. Karşılaştıklarında, hafif çok hafif bir gülümseme, çok minik bir baş eğmesi ile selamlaşır olmuşlardı.. Bir defasında, yaptığına sonra kendisi de günlerce güldü.. O gün gene tesadüfmüş gibi, okul dağılışı kızın karşısına çıkmış, gülümseyerek selamlamış, sonra arka sokaklara dalıp, yıldırım gibi koşarak, bir blok ötede gene karşısına çıkmıştı. Kız bu defa, iyice gülmüştü.. Karşısında, sözüm ona ağır ağır yürüyen, ama nefes nefese delikanlıyı görünce..
    Delikanlı, voleybol takımının kaptanını iyi tanıyordu. Arkadaştılar. Sonunda bütün cesaretini topladı, kaptana açıldı.. O kızdan fena halde hoşlanıyordu. Galiba kız da ona karşı boş değildi. Bir yerde, bir şekilde tanışmaları gerekiyordu.. O zamanlar, bu işler böyle oluyordu çünkü.. Kaptan "tabi" dedi.. "bu hafta sonu güzel bir konser var. Biz onunla gitmeye karar vermiştik zaten. Sen de gel. Hem konseri birlikte izleriz, hem de tanışırsınız.."

    "Mutluluk işte bu olmalı" diye düşündü delikanlı.. "Mutluluk işte bu!.."

    Ve konser gününe kadar geceleri hiç uyuyamadı.. Konser gününü de hiç ama hiç unutmadı.. O ne heyecandı öyle.. Konserin verildiği sinemanın kapısında tanıştılar.. El sıkıştılar.. O güzel ele dokunduğu anı da hiç unutmadı delikanlı.. Kaptan, salona girdiklerinde, ustaca bir manevra daha yaptı. Delikanlı ile dünyalar şirini kız yanyana düştüler.İnanamıyordu delikanlı.. Onunla nihayet yanyana oturduğuna, onun sıcaklığını hissettiğine, onun nefesini duyduğuna inanamıyordu.. Biraz önce tanışırken tuttuğu el, bir karış ötesinde öylesine duruyor, delikanlı, sahnede dünyanın en romantik şarkısı söylenirken –o an dünyanın bütün şarkıları dünyanın en romantik şarkısıydı ya- o eli tutmak için öylesine büyük bir arzu duyuyordu ki içinde.. Ama uzatamıyordu işte elini.. Her şey böyle iyi giderken, yanlış bir hareketle, onu ürkütebileceğinden, incitebileceğinden öylesine korkuyordu ki..
    Sonunda dayanamadı, sanki kolu uyuşmuş gibi, uzandı..Kolunu kızın koltuğunun arkasına koydu.. Kızın omzuna değil.. Koltuğun üzerine.. Sonra kız arkaya yaslandı.. Bir kaç saç teli, delikanlının elinin üzerine dokundu.. Kalbi yerinden fırlayacak gibi atıyordu artık genç adamın.. Dünyalar şirini kızın saçları eline dokunuyordu çünkü.. Konserden çıkarken, kız, şakalaştı.. "Sizi her maçımızda görüyoruz. Alıştık nerdeyse.. Yarın Adana'da da maçımız var.. Gözlerimiz sizi arayacak.."
    Hayır, aramayacaktı. Delikanlı o anda kararını vermişti çünkü.. Cebinde onu otobüsle Adana'ya götürüp getirecek, hatta öğle yemeğinde bir de Adana kebap yedirecek kadar para vardı.. Gece yarısı kalkan otobüse bindi.. Sabah erkenden Adana'ya indi. Maç saatine kadar başı boş dolaştı. Salona erkenden girdi, en ön sıraya tam servis köşesine en yakın yere oturdu.. Takımlar sahaya çıkarken, salondaki en heyecanlı seyirci oydu. Maç falan değildi sebep tabii.. İlk sette kız farkında bile değildi onun.. Nerden olsundu ki.. İkinci sette öbür tarafa gittiler.. Döndüklerinde, ügüncü sette kız fark etti delikanlıyı..Yüzünde çok ama çok şaşkın bir ifade, biraz mutluluk, biraz da gurur vardı sanki.. Ankara'nın hele Kolejde çok popüler bu delikanlısının onun için ta oralara geldiğini bilmenin gururu..
    Maç bitti. Kız soyunma odasına, delikanlı garaja gitti. Tek kelime konuşmadan.. Konuşmaya gelmemişti ki.. Kız "keşke orada olsaydın" demişti. O da olmuştu işte.. Hepsi o.. Ona o kadar çok şey söylemek istiyordu ki aslında..
    Bir gün üniversite kantininde gazete okurken, iç sayfalarda bir şiire rastladı. Daha doğrusu bir şiirden alınmış bir dörtlüğe.. Söylemek istediği her şey bu dört satırda vardı sanki.. Bembeyaz bir karta yazdı o dört satırı.. Öğleden sonrayı zor etti, Kolejin önüne gitmek için.. Kızın karşıdan geldiğini gördü. Koşarak yanına gitti. "Bu sana" diye kartı eline tutuşturdu ve kayboldu ortadan.. Kız, Necip Fazıl'ın dört satırını okurken..
    "Ne hasta bekler sabahı
    Ne taze ölüyü mezar...
    Ne de şeytan bir günahı
    Seni beklediğim kadar!.."
    Ertesi gün öğleden sonra, tarif edilemez heyecanlar içinde Kolejin önündeydi gene.. Kız karşıdan geliyordu.. Bu defa yanında arkadaşları yoktu. Yalnızdı.. Yaklaştığında işaret etti delikanlıya.. Gözlerine inanamadı genç adam.. Onu yanına mı çağırıyordu yoksa.. Evet, çağırıyordu işte.. Kalbinin duracağını sandı yaklaşırken.. "Sana bir şeyler söylemek istiyorum" dedi kız.. O da heyecanlıydı, belli.. "Bak iyi dinle.. Dünkü satırlar için çok teşekkürler.. Herhalde hissettin, ben de senden hoşlanıyorum. Ama senden evvel tanıdığım birisi daha var. Ondan da hoşlanıyorum ve henüz karar veremedim, hanginizden daha çok hoşlandığıma.. Ve de şu anda, onu terk etmem için bir sebep yok.."
    "O zaman karar verdiğinde ve de eğer seçtiğin ben olursam, hayatında başka kimse olmazsa, ara beni!" dedi, delikanlı ikiletmeden.. Ayrıldı kızın yanından.. Bir daha voleybol maçına gitmeden, bir daha okul yolunda önüne çıkmadan.. Bir daha onu hiç görmeden..
    Yıllarca sonra Levent Yüksel'in söyleyeceği şarkıdaki Sezen Aksu'nun sözlerini o zaman biliyordu sanki. Aşk "onurlu" olmalıydı.. Günlerce, haftalarca, aylarca bekledi.. Tıpkı, kıza verdiği o dörtlükteki gibi bekledi.. Hastanın sabahı, şeytanın günahı beklediği gibi bekledi.. Heyecanla bekledi. Hırsla, arzuyla bekledi. Umutla, umutsuzlukla bekledi. Bazen öfkeyle bekledi.. Ama bekledi.. Başka hiç kimseye bakmadan, başka hiç kimseyi bulmadan bekledi. Bir gün bir şiir antolojisinde şiirin tamamını buldu.. İki dörtlüktü şiir.. İlki kıza verdiğiydi.. Bir ikinci dörtlük daha vardı orada.. O dörtlüğü de bir kartın arkasına dikkatle yazdı.. Cebine koydu..
    Bekleyiş sürüyor, sürüyordu.. Okullar kapandı, açıldı.. Aylar, aylar geçti..Bir gün delikanlı kızı aniden karşısında gördü.. "Günlerdir seni arıyorum" dedi kız. "Günlerdir seni arıyorum. İşte sana haber.. Artık hayatımda hiç kimse yok!.."
    "Yaa" dedi delikanlı.. "Yaa" dedi sadece.. Kalbi heyecandan ölesiye çarparken, aylardır ölesiye beklediği an gelip çatmışken, ağzından sadece bu ses çıkmıştı: "Yaaa!.."
    Cebindeki artık iyice eskimiş kartı uzattı kıza.. "Sana bir şiirin ilk dörtlüğünü vermiştim ya bir gün.." dedi. "Bu da sonu onun..."
    Sonra yürüdü gitti, arkasına bile bakmadan.. Kız ikinci dörtlüğü oracıkta okurken..
    "Geçti istemem gelmeni
    Yokluğunda buldum seni.
    Bırak vehmimde gölgeni
    Gelme artık neye yarar!.."
    Aradan yıllar, çok ama çok uzun yıllar geçti. Delikanlı bugün hala düşünüyor.. O uzun, çok uzun bekleyiş mi öldürmüştü aşkını? Ya da beklerken, ölesiye beklerken hayalinde öylesine bir sevgili yaratmıştı ki, artık yaşayan hiç kimse bu hayali dolduramazdı.. O sevgilinin kendisi bile.. Hayalindekini canlı tutmak için mi, canlısını silmişti yani?.. Ya da.. Ya da.. Bir şiirin romantizmine mi kapılmış, bir delikanlılık jesti uğruna, mutluluğunun üzerinden öylece yürüyüp mü gitmişti acaba?
    Delikanlı bu soruların cevabını bugün hala bilmiyor.. Bilmediğini de en iyi ben biliyorum.. Çünkü, o delikanlı, bendim!...

    Yazar : Hıncal Uluç
     
  8. Merve Özkan

    Merve Özkan

    Kayıt:
    17 Temmuz 2012
    Mesajlar:
    111
    Beğeniler:
    55
    Sen Hangisisin?
    Bir zamanlar, her seyden sürekli şikayet eden; her gün hayatının ne kadar berbat oldugundan yakınan bir kız vardı. Hayat, ona göre, çok kötüydü ve sürekli savaşmaktan, mücadele etmekten yorulmustu.
    Bir problemi çözer çözmez, bir yenisi çıkıyordu karsısına.
    Genç kızın bu yakınmaları karsısında, mesleği asçılık olan babası ona bir hayat dersi vermeye niyetlendi.
    Bir gün onu mutfağa götürdü. Üç ayrı cezveyi suyla doldurdu ve atesin üzerine koydu.
    Cezvelerdeki sular kaynamaya baslayınca, bir cezveye bir patates, digerine bir yumurta, sonuncusuna da kahve çekirdeklerini koydu.
    Daha sonra kızına tek kelime etmeden, beklemeye basladı.
    Kızı da hiçbir sey anlamadığı bu faaliyeti seyrediyor ve sonunda karsılasacaği şeyi görmeyi bekliyordu.
    Ama o kadar sabırsızdı ki, sızlanmaya ve daha ne kadar bekleyeceklerini sormaya basladi.
    Babasi onun bu ısrarlı sorularına cevap vermedi.
    Yirmi dakika sonra, adam, cezvelerin altındaki ateşi kapattı.
    Birinci cezveden patatesi çıkardı ve bir tabaga koydu.
    Ikincisinden yumurtayı çıkardı, onu da bir tabaga koydu.
    Daha sonra son cezvedeki kahveyi bir fincana bosalttı.
    Kızına dönerek sordu:
    - Ne görüyorsun ?
    - Patates, yumurta ve kahve ? diye alaylı bir cevap verdi kızı.
    - Daha yakından bak bir de dedi baba, patatese dokun.
    Kız denileni yaptı ve patatesin yumuşamış olduğunu söyledi.
    - Aynı şekilde, yumurtayı da incele. Kız, kabuğunu soyduğu yumurtanın katılaştığını gördü.
    En sonunda, kızının kahveden bir yudum almasını söyledi. Söylenileni yapan kızın yüzüne, kahvenin nefis tadıyla bir gülümseme yayıldı.
    Ama yine de bütün bunlardan bir sey anlamamıştı:
    - Bütün bunlar ne anlama geliyor baba ?
    Babası, patatesin de, yumurtanın da, kahve çekirdeklerinin de ayni sıkıntıyı yasadiklarını, yanı kaynar suyun içinde kaldıklarını anlattı. Ama her biri bu sıkıntı karşısında farklı farklı tepkiler vermislerdi. Patates daha önce sert, güçlü ve tavizsiz görünürken, kaynar suyun içine girince yumuşamış ve güçten düşmüştü. Yumurta ise çok kırılgandı; dışındaki ince kabuğun içindeki sıvıyı koruyordu. Ama kaynar suda kalnca, yumurtanın içi sertleşmiş katılaşmıştı. Ancak, kahve çekirdekleri bambaşkaydı. Kaynar suyun içinde kalınca, kendileri değiştiği gibi suyu da değiştirmişlerdi ve ortaya tamamen yeni bir şey çıkmıstı.
    - Sen hangisisin? diye sordu kızına.
    Bir sıkıntı kapını çaldığında nasıl tepki vereceksin?
    Patates gibi yumuşayıp ezilecek misin?
    Yumurta gibi, kalbini mi katılaştıracaksın?
    Yoksa, kahve çekirdekleri gibi, başına gelen her olayın duygularını olgunlaştırmasına vehayatına ayrı bir tat katmasına izin mi vereceksin ?
     
  9. Rıfat Yıldırım

    Rıfat Yıldırım

    Kayıt:
    23 Temmuz 2012
    Mesajlar:
    244
    Beğeniler:
    62
    Dün İzmir Foça'da askeri servis aracının geçişi sırasında pkklı teröristler tarafından çifte bombalı saldırı yapıldı. Yaralı askerlerin kaldırıldığı Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi her gruptan ama özellikle 0 Rh (-) grubu kan aranıyor. duyurusunun ardından Sosyal Payaşım Sitelerinde duyarlı isanlar aracılığı ile milyonlara ulaştı

    Kan vermek için seferber olan İzmir Halkı işini gücünü bırakıp hastane koştu

    "İzmir'de kan vermek için hastaneye akın edenleri taşıyan taksiciler ise duyarlılı ile vatandaştan ücret almayarak Tüm Türkiye'nin gönlünde taht kurdu."

    Kısa bir süre sonra hastaneden yapılan açıklama "Hastanemizde şu anda kan ihtiyacı kalmamıştır, askerlerimiz için gerekli olan kan temin edilmiştir. Tüm İzmir halkına teşekkür ediyoruz.. Yaralı Askerlerimiz için Kan Merkezine intikal eden ve iyi dileklerini ileten tüm herkese teşekkür ederiz"

    Teşekkürler İZMİR, Teşekkürler İzmir Halkı, Teşekkürler İzmir taksicileri...
     
  10. Fatma Gül Es

    Fatma Gül Es Forum Yöneticisi Forum Yöneticisi

    Kayıt:
    3 Kasım 2010
    Mesajlar:
    410
    Beğeniler:
    627
    Kaybetmekten mi korkuyorsun? Kaybet.
    Düşmekten mi korkuyorsun? Düş.
    Yaralanmaktan mı korkuyorsun? Yaralan.
    Sonra iyileş.
    Yeniden kalk.
    Yeniden başla.
    Yeniden sev.
    Yeniden âşık ol.
    Bir daha mı düştün?
    Bir daha kalk.
    Er ya da geç, beklediğin gelecek.
    Er ya da geç aradığın seni bulacak.
    Ama sen bir kez yıldın mı, korktun mu,
    Maskeni yüzüne geçirip kalkanlarını kuşandın mı, o zaman bitecek.
    Beklediğin her ne ise asla gelmeyecek!

    Aret Vartanyan
     
    Dilara Meriç bunu beğendi.
  11. Muhammed Murat

    Muhammed Murat

    Kayıt:
    21 Nisan 2012
    Mesajlar:
    58
    Beğeniler:
    51
    Sen nefes almazsan
    Göğsü daralır göğün
    Toprağını çiğnemekte sevgili
    Ey dünya! övünebildiğin kadar övün...
     
    M. Çağrı Karabuğa bunu beğendi.
  12. Kübra Ertaş

    Kübra Ertaş Misafir

    “en basit yalanları gözümün içine bakarak söyleyen aptallar tanıdım. inandığımı sandılar; bense onların kuş kadar akılları ve cahil cesaretlerine hayrandım.”
     
    serdaralkan bunu beğendi.
  13. Fatih Özcan

    Fatih Özcan Site Kurucusu

    Kayıt:
    7 Aralık 2008
    Mesajlar:
    3.850
    Beğeniler:
    2.991
    Hep bir yerlere, bir şeylere yetişme telaşındasınız değil mi?
    Hiç vaktiniz yok, "Fast live", "Fast food", "Fast music", "Fast love"...
    Dikte ettirilen "yükselen değerler", "in" ler, "out" lar...
    Buna benzer bir odada, şanslıysanız gökyüzünü görebilen bir pencere ardında bitecek hepsi.
    Dostluğu klavyelerinde, yaşamı monitörlerinde arayanlar, Size sesleniyorum!
    Hangi tuş daha etkilidir ki sıcacık bir gülüşten ya da hangi program verebilir bir ağaç gölgesinde uyumanın keyfini?
    Copy-paste yapabilir misiniz dalgaların sahille buluşmasını?
    İçinizi ısıtan gün ışığını gönderebilir misiniz maille arkadaşlarınıza?
    Sevgiyi tuşlarla mı yazarsınız?
    Öpüşmek için hangi tuşlara basmak gerekir?
    Ya da geri dönüşüm kutusunda saklanabilir mi kaybolan zaman?
    Doğayı bilgisayarlarına döşeyenler, neden görmezsiniz bahçedeki akasyanın tomurcuklandığını?
    Ve ıslak toprak kokusu var mıdır dosyalarınız arasında?
    Koklamak, duymak, dokunmak, yok mu yaşam skalanızda?
    Bilgi toplumu oldunuz da, duygu toplumu olmanıza megabaytlarınız mı yetmiyor?

    Müşfik KENTER
     
  14. Şule Çimen

    Şule Çimen

    Kayıt:
    3 Temmuz 2009
    Mesajlar:
    38
    Beğeniler:
    144
    Neymiş, birini seviyorsak serbest bırakacakmışız,
    Dönerse bizimmiş dönmezse hiç bizim olmayacakmış!
    Güvercin besliyoruz sanki.)

    - Yılmaz Erdoğan
     
    Hatice Tekcan, Temel Atik ve pigment87 bunu beğendi.
  15. Muhammed Murat

    Muhammed Murat

    Kayıt:
    21 Nisan 2012
    Mesajlar:
    58
    Beğeniler:
    51
    İndirip yerlere benden kaçırıp gözlerini
    Bana toprakları kıskandırarak geçti yine
    Beni bir yırtıcı kuş sandı da ardımda durup
    Bürünüp yavru güvercinlerin ürkekliğine
    Görmeden geçti öperken ben ayak izlerini...
     
  16. Hatice Tekcan

    Hatice Tekcan

    Kayıt:
    19 Temmuz 2012
    Mesajlar:
    764
    Beğeniler:
    1.737
    düşündüm de düşünmemeye karar verdim...
     
  17. Şule Çimen

    Şule Çimen

    Kayıt:
    3 Temmuz 2009
    Mesajlar:
    38
    Beğeniler:
    144
    'Bilinmedik bir hüzün var içimde, bir gariplik. Anladım ki, ya ben fazlayım bu şehirde ya da biri eksik.'

    - Can Yücel
     
    Seda Güney bunu beğendi.
  18. Muhammed Murat

    Muhammed Murat

    Kayıt:
    21 Nisan 2012
    Mesajlar:
    58
    Beğeniler:
    51
    Az şeye sahip olanın köleliği de az olur!..
    Yaşasın asil yoksulluğum . . .
     
  19. Ercan Koca

    Ercan Koca

    Kayıt:
    16 Mart 2011
    Mesajlar:
    226
    Beğeniler:
    51
    Sıradan insanlardan daha iyisi yoktur. Bu yüzden tanrı onlardan çok fazla yaratmıştır....
     
    Burcu Gerger bunu beğendi.
  20. Ceyda Kazancioglu

    Ceyda Kazancioglu

    Kayıt:
    5 Mayıs 2011
    Mesajlar:
    107
    Beğeniler:
    22
    İnsanlar ekleniyor hayatına, insanlar eksiliyor...
    Sen bir kalabalıktan bir başka kalabalığa çokta farketmeden geçiyorsun...
    Birileri senin hayatından çıkıyor, sen birilerinin hayatından çıkıyorsun...
    Teninin bir parçası olmuş niceleri uzaklaşıyorlar...
    Bir zamanlar adını bile bilmediklerin ise daha sonra en mahrem gülüşlerinin sahibi oluyorlar...
    İleriye baktığında, geçmişin gölgeleri kaçınılmaz olarak düşüyor geleceğin üstüne...
    Gitmiş olanları hatırladığında, gidecek olanları da düşünüyorsun...
    En yakınından bile uzaklaştırabiliyor bu düşünceler...
    'O da eksilecek mi hayatımdan' diye soruyorsun kendine.

    Ahmet Altan
     
    pigment87 bunu beğendi.

Sayfayı Paylaş